دولت عشق

چشمهایم به دیوار خیره شد و تو لبخند زدی و گفتی : پشت سر راهی است

من به تو گفتم :                 می دانستم که بن بست در مسیر ماست

تو لبخند زنان گفتی :           تا باهمیم همین بن بست هم زیباست

با غمی دلگیر گفتم :      دیدی که چگونه به ما میخندن مردمان شهر

و توگفتی :      بگذار کوری و غریبی دو عاشق گمنام بهانه ی  لبخند مردمان افسرده این شهر شود

غم عجیبی دلم را گرفت

تو چه بی پروا در کنارم آرامشی دادی که هیچ بن بستی برایم آخر کار نبود . تو معنی بن بست را در سراچه ذهنم چه خوش رقم زدی .

حالا تونیستی و بی تو همه راه های خوشبختی  به معنای بن بستی تلخ ختم شد.

شیرین . م

تا ابد در دل من غم باشد

شعر من ناله وماتم باشد

بعد تو جان به سیه پوشی ماند

همه روزم چون محرم باشد

شیرین .م

 چه کنم بر تو سلامی بکنم

یا که در چشم سیاهش نگاهی بکنم

جر عه ی آخر این جام حیات در دستش

چه کنم بوسه به کام تو دهم

یا بنوشم ته این جام می و جان به فدای تو دهم

نه تو لایق نیستی ، لایق این همه عشق

کام خود را به لب مرگ سپارم بدرود

می روم تاکه به تو ثابت شود جانان من

آنچه تودر دل خود بافته ای عشق نبود

شیرین .م

آسمان چرخی زد و سالی گذشت             بر من اما با تو روزی نگذشت

چرخ گردونم تورا ازمن گرفت             بی تو بر من روز به سالی گذشت

دخترک نام خدا بر لب بدار

عشق را سایه ای بر سر بدار

مهر و عشق شور و مستانگی

مهر و عشق فاطمه بر دل بدار

دخترک نام تو چون دختر بشد

مهر عشق مادری بر دل بدار

دخترم زن باش چون شیر زنان

نه که چون من حد بین این و آن

این حدیث پاک یک گل دختر است

دخترک تو حیا را  تاج سر بر خود بدار

روز دختر به همه گل دخترا مبارک

این شعرخودم بود که تقدیم میکنم به همه دختر ای ناز

خاطرم  دلتنگ هوایت شد

به کوچه های عاشقی یمان سر زدم

قدم به به قدم جای پای تو نهادم

لیک به بن بست رسیدم

 این بار تو  آنجا در انتظارم نبودی

ساعتی به دیوار خیره شدم

روی دیوار نوشتم

آمدم نیودی

 ماندم نیامدی

ُ می دانم نمی آیی

لحظه ای  مانده به رویارویی 
نفسی  مانده به اکسیژن مطلق در آب
قدمی  مانده برای من وتو
من همه جان تو شوم و تو همه ما

یک نفس مانده به مرگ
یک قدم مانده به قبر
یک کلام مانده زتو
میروم بی برگشت

این روزها بدون تو برایم چه سخت میگذرد

تو سالها رفته ای ومن تازه عذاب میکشم

گویی از کما بیرون امده ام

این روزها چه غمگین آسمان ابرها را بغل کرده

اتاق اکسیژن کجاست

هوای بدون تو چه اختناق آور است

گویی هوای بدون تو اکسیژن ندارد

هوایی که عطر تو در آن نیست

لایق استنشاق نیست

و قلبی که عشق در آن نیست  لایق تپیدن نیست

 دیدی چه دلیگیرم بی تو ای عشق

دیگر از هرچه هست بیزارم

مثل ابر بهار می بارم

برو ای آنکه بعد دیدارت

گره افتاده است در کارم

پدرم با نگاه خود می گفت

لایق لای جرز دیوارم

مادرم مدتی است میگرید

چون گمان می کند که تب دارم

کم کم این روز ها خودم دارد

باورم می شود که بیمارم

یک نفر گفت خوب خواهم شد

به فراموشیت که بسپارم

دیدم از دست می رود عمرم

دست اگر روی دست بگذارم

گفتم ای عشق اگر که بعد از این

بدهی مثل قبل آزارم

به تفنگ برادرم سوگند

روی قلبت گلوله می کارم

به تو هر چند سخت مدیونم

به خودم بیشتر بدهکارم

هرچه بر من گذشت حقم بود

من از این بیشتر سزاوارم

تو گناهی نداری ای زیبا

مرگ بر من که دوستت دارم